ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(س سیزدهم ق)، عارف و شاعر، متخلص به رفعت. وى اهل نهاوند بود. در زمان سیف‏الدوله سلطان محمد میرزا به مقام سركردگى یكصد و پنجاه سوار رسید و در این مقام باقى ماند تا سالك طریقت شد و بعد از آن چندان به مشاغل و امور دنیایى اعتنایى نداشت. رفعت در اواخر عمر نابینا شد و چون اشعارى برخلاف طریقه متشرعین مى‏گفت در زمان صدارت میرزا محمدخان سپهسالار قاجار او نیز به همراه عده‏اى دیگر متهم به زندقه و محكوم به مرگ شد؛ اما به علت نابینایى بخشوده و به قم تبعید شد. بعد از عزل سپهسالار به رشت رفت و در آنجا بود تا وفات یافت و در صحن بقعه خواهر امام دفن شد. رفعت معاصر محمد اصفهانى بود. طبعش به سرودن غزل، بیشتر از قصیده مایل بود.